Omdat ik nooit afscheid kan nemen!

De laatste tijd sta ik teveel stil bij mijn herinneringen. Dat betekent dat ik te weinig meemaak tegenwoordig. Stil blijven bij je herinneringen betekent een beetje sterven. Herinneringen zijn mijn enige vrienden, terwijl het eigenlijk mijn vijanden zijn. Want wie alleen nog maar herinneringen heeft en zich daar aan vast klampt, leeft niet meer echt. De film Kabhi Alvida Na Kehna heeft mijn ogen geopend. Ook ik leef al jaren met een herinnering. Er zit een mooie lied in de film hierover: We weten beiden, dat onze wegen zullen scheiden maar ook wanneer je ver weg van mij bent, zal jij in mijn herinnering voortleven. Zeg nooit vaarwel. Al het  geluk dat wij hadden is verloren. Er is nu alleen een droefheid dat niet weg gaat Ik probeerde het te begrijpen, probeerde er mee om te gaan maar dit is een hart dat geen vrede kan vinden. Zijn dit tranen of brandende steenkolen? Seizoenen komen en gaan, maar het seizoen van de pijn verandert niet. De kleuren van verdriet zijn zo diep, ze zullen in geen jaren vervagen. wie weet wat er gaat gebeuren en wat we nog te verduren krijgen? We weten beiden dat onze wegen zullen scheiden ook wanneer je ver weg van mij bent, zal jij in mijn herinnering voortleven. Zeg nooit vaarwel!!

Posted in: Me Myself And I