donderdag, december 21, 2006
ILA S.
 |
Ik weet het niet precies, maar ik denk dat ik op mijn veertiende geworden ben wat ik nu ben. Op dat moment verliet ik Imintanout en al mijn vrienden. Op momenten van verwarring en droefheid denk ik vaak terug aan mijn jeugdvrienden en aan mijn geboorteplaats. Ik zie het onder de zon, vol bloemen en groen. In werkelijkheid is mijn dorp niet zo mooi. Het is er zelfs dor en ruig. Daarom ben ik er ook weg gegaan. Maar ik vind het leuk om het anders voor te stellen. Elke ding heeft schoonheid in zich. Het is ver weg mijn dorp. Maar ik ben het nooit vergeten. Zolang ik hier ben ben ik nooit gestopt om naar mijn verleden te gluren. Kort geleden kreeg ik een telefoontje van een oude vriend die ik meer dan tien jaar niet meer heb gesproken. Op dat moment besefte ik dat dit niet zomaar een gesprek was. Het was het verleden dat aanklopte aan mijn deur. Zo dichtbij. Het was het verleden van onbestrafte zonden. Het verleden dat me sinds het gesprek bezig houdt en mijn dromen vervult. Mijn nachten en dagen zijn sindsdien ontregeld. Onderschat dit niet....Je weet nooit wat zich afspeelt tussen een mens......en zijn verleden. Het is een mysterie. |
Posted in: Me Myself And I
2 reacties:
Hoe vaak een mens kan terug denken aan zijn verleden door de kleine nostalgische dingen zoals geur, smaak, geluid en zicht. Een simpele foto kan je weer terug brengen en herinneringen aanwakkeren die je graag herinnert of juist niet graag herinnert. Maar de zonden zijn er om van te leren en om te vergeven.
To forgive is devine.
Ik zou soms ook wel eens terug willen naar het verleden. Gewoon om weer de mensen te zien die ik toen om me heen had. Mensen die ik heel erg mis en die er nu niet meer zijn.
~Love, Kim~
p.s. Hoop dat je snel weer eens op msn komt.
Hoi Ila,
Ik moet eerlijk zeggen ik heb ook een verleden, ik kijk er niet graag op terug, maar het heeft wel van mij gemaakt wat ik nu ben. Een verleden is iets waar je afscheid van meot kunnen nemen, maar dat is niet gemakkelijk. Erop terug kijken, kan pijnlijk zijn. In jouw geval moet het verleden pijnlijk zijn. Iets achterlaten waar je zolang geleefd hebt moet niet gemakkelijk zijn.
Ik hoop echt dat je ooit, het verleden kunt bekijken als een gewone foto of boek die je leest. Waarin je je wel inleest, maar als het boek gesloten is, je erniet meer aan denkt.
Veel liefs.
Een reactie posten