Omdat er zoveel liefdes zijn!

Ik heb me altijd aangetrokken gevoeld door liefdes. Verschillende liefdes.  Alleen mijn liefdes begrijpen elkaar nooit. Ze beinvloeden elkaar en dagen me uit. Ik vermoed zelfs dat ze tegen me spannen. Valstrikken voor me verzinnen. Uiteindelijk ben ik weerloos en verslagen. Dan kies ik voor de stilte. Ik ga naar haar toe en ze omhult me. Maar ook de stilte is bedriegelijk. Ze stelt vragen die ik niet kan beantwoorden...vragen die je moet raden. Ik vraag van mijn liefdes weinig....wat tederheid, liefde, een beetje zon. Terwijl ik me terug trek om na te denken, voel ik me alweer aangetokken door een andere liefde. Ik raak in de ban en verval in illusie en vergissing. Sinds al die tijd is mijn trouw voorbeeldig. Ik ga van de een naar de ander en weet dat de weg eindig is. Ik kan niet ademen en vind geen rust. En toch maken deze liefdes mij rijk. Als er een vriend bij mij komt kijken wat er aan de hand is verdwaalt hij in mijn huis met zoveel verdiepingen. Zoveel lagen, en verschillende deuren. Meestal vertrekt hij dan verward, maar met de zekerheid dat ik ooit tot inkeer kom. Al mijn liefdes helpen me beetje te leven. Ze geven mij genoegdoening. En met allen heb ik zoveel conflicten. Maar ach, alleen de dood is rimpeloos.

Posted in: Liefde