Omdat je iets nooit kwijt raakt

Ik ben Oudaden fan. Dat wil zeggen ik luister graag naar hun muziek en teksten. Of eigenlijk, ik luister naar mezelf in Oudaden. Het is een wonder hoe iemand die ik niet ken zich in mijn spiegel ontwaaart.( Oh nee he, Niet weer mijmeren. kom terzake a.u.b.) Oke, Het was een hete zomer in Imintanout, en we hoorden bruiloftliederen. Voorzichtig op een breekbare dakje keken we naar mooie dansende meiden."Artalla tit amta foutbir ardetersie, jaghi walli tirbban adghin adjarnghi". Vooral de woorden "detersie" knalden door de boxen in stereo en ik wist niet wat ik hoorde. Hoessein..één van mijn beste vrienden is in Agadir geboren en getogen...Ik had een vooroordeel jegens mensen uit Agadir. ik vond ze altijd een stuk beschaafder en rustiger dan de lokale mensen. Ik vroeg aan hoessein of hij wist welke liedje dit was, en wie die zangers waren? Hoessein keek me slaperig aan en zei, dat zijn Oudaden.  De hele zomer liep ik als een razende achter hen aan, van dorp naar dorp, bruiloft naar bruiloft en elke keer wachten totdat ze dat liedje gingen spelen. Mooiste zomer ooit. En toen de herfst aanbrak en ik schoolboeken ging kopen in de stad kwam ik hoessein onderweg tegen. Hij had een cadeautje voor me. Hij gaf me een cassettebandje. Oudaden stond erop. Maar de gezichten leken in geen enkel opzicht op de jongens die ik de hele zomer achterna ging. en toen werd het duidelijk. Ik heb de hele zomer achter lokale jongens aangerend die toevallig oudaden liedjes zongen. ik luisterde mijn casettebandje heel snel..en hoorde mijn liedje nu orgineler, luider, helderder en werd nog meer bezeten van oudaden. En iets heeft nooit opgehouden bij mij te blijven, iets als een persoon, een plek, een tijd, een gevoel, iets dat daar op leek. iets dat ik nooit meer ben kwijt geraakt.

Posted in: Me Myself And I