woensdag, oktober 12, 2005
ILA S.
Je kan een jongen uit het dorp halen, maar je kan nooit het dorp uit de jongen halen. En zo leef ik elke dag met de nalatenschap van mijn moederland. Iedere geboorte stad draagt in zijn schoot een beetje liefde. Imintanout, mijn stadje heeft mijn hart gevuld met rijke woorden, beelden, ritmes en dromen. Woorden en ritmes van tashelhiet, beelden van zorgeloze dagen en van snel kloppende harten. Hoe kan ik niet van deze plek houden die me vleugels heeft gegeven en lange tijd mijn blik heeft verruimd?Hoe kan ik de gulheid vergeten van haar blinde liefde, haar ontembare feestelijkheden, haar wijsheid, en haar barmhartigheid? Ook al kom ik er niet meer zo vaak, ik heb er jaren door de straten gelopen. Imintanout, opgesloten binnen haar grenzen, geklemd tussen bergen, maar niettemin ontrouw. Ik heb mijn handen op haar gelegd, mijn verloren bruid, heb al haar rotsen en stenen gevoeld, mijn vingers langs haar gele aarde gestreken totdat ze ontveld waren en bebloedt.En daar waar het zand zich vermengt met mijn bloed, Daar vind je al mijn herinneringen, al mijn zijn. Daar vind je mij..nog steeds! |
 |
Posted in: Me Myself And I
4 reacties:
mooi.waar ligt imintanout?
Tussen Marakech en Agadir ligt Imintanout. iedereen die van de ene stad naar de andere reist..komt er zeker langs.
als dit jou schrijfstijl is dan heb je toch echt het verkeerde beroep gekozenhoor, je had schrijver mioeten wordengroetjes linkiedienkie
Bedankt voor je reactie linkie dinkie. maar ik ben helaas niet altijd in zo een creatieve bui.groetjes.
Een reactie posten