Omdat de eerste ramadandagen zwaar zijn!

De eerste dagen van de ramadan vallen zwaar. ik ben geen aansteller, ik merk alleen dat mijn leven ontdaan is van elke structuur. En ik ben iemand die zijn houvast ontleent aan de structuur van de dag. Wakker worden, ontbijt, boodschappen doen, krant lezen, 's middags een capuccino, koffiebroodje, filmpje en dan avondeten. Maar nu met het wegvallen van eten en drinken lijkt het alsof ik een zee van tijd heb. In mijn hoofd vinden gesprekken plaats:  "Thee of koffie....of liever kaasbroodje?" "ja meneer, of eigenlijk...Nee" "gevulde koek dan..of glaasje water? "dat zou lekker zijn...maar nee, toch maar niet". En mijn hele ziel denkt: verrrek! In mijn binnenste rollen pizza's, pannekoeken schuifelen door de de zaal, dadels springen op en neer, en de soep maakt een dans. Zouden ze iets aan me merken? heb ik vermoeiede ogen?kan ik niet meer tegen het vasten? In de kamer wordt het donker, buiten gaat de zon ten onder. en mijn hoofd is moe van onzin denken.

Posted in: Ramadan