woensdag, maart 07, 2007
ILA S.
 |
Mijn naam is ila. Ik ben een man. Geen vrouw. Ik hoop dus dat vanaf nu mijn mail verschoond zal zijn van alle huwelijksaanzoeken van wanhopige mannen die denken dat ik een potentiele bruid ben. In werkelijkheid heet ik helemaal geen Ila. Maar mensen noemen mij zo. Ik vind dat prettig. Vroeger maakte mensen grappen om mijn naam. ik wist niet dat mijn naam zo geestig kon zijn. Ze noemden me vaak......(ach, laat maar even zitten). Ik ben 27 jaar oud, van gemiddelde lengte, vrolijk en overal waar ik kom maak ik me klein. Ik ben trots op mijn land en op het feit dat ik een Ashelhi ben. Toch was ik blij dat men mij in de loop der jaren anders is gaan noemen. Ik vind mijn echte naam niet lelijk, maar het verried mijn landelijke afkomst. En om eerlijk te zijn, ik heb mijn Tamazirt met de koppige ezels, overspannen hanen en de uitgehongerde katten en honden niet verlaten om er elke dag aan herrinnerd te worden. Mijn Tamazirt waar ik geboren ben is een dorp zonder water en electriciteit, met lemen huizen, rokende ovens en hardwerkende vrouwen. Ik heb daar een groot gedeelte van mijn jeugd doorgebracht. Ik speelde met onverschrokken kinderen die mij altijd "anders" vonden. Ze liepen de hele dag rond op blote voeten, jagend op slangen en schorpioenen, hun tenen stootten tegen stenen, bloedden, maar zij voelden niks, ze bleven rennen en vreugdekreten uitstoten. Ik vond het gebied eigenlijk niet passend om kind te zijn. Het waren harde tijden en kind zijn is een luxe die mijn Tamazirt zich niet kan veroorloven. Het was geen plek voor zwakkelingen, zeurpieten, licht geraakten of gevoeligen, die de gemeenschap alleen maar tekort deden. Ik werd daarom een dromer. Ik tuurde vanuit de verte naar hen die in Europa woonden, en droomde liever van Nederland of Belgie. Ik zag mezelf op een mooie fiets, gekleed in een mooie jeans met blauwe overhemd. Een glimmende horloge om mijn pols. In sportieve stevige schoenen flaneren door de vlakke straten van Holland. Nu ik er al jaren leef weet ik dat mijn Tamazirt, waar ik ook heen ga mijn liefste en trouwste metgezel is. Mijn Tamazirt is mijn dagelijkse schaduw om mij te herinneren aan wie ik ben. Ik weet nu dat alles wat ik ben terug te herleiden is tot dat kleine plekje in het zuiden vol zon, zand en stenen. Een plekje dat ik nu ik ouder en wijzer ben in mijn hartje heb gesloten en elke dag koester. Muziek bij deze episode: Oudaden: Dif Ellah A Taroi'n Tmazirt |
Posted in: Me
0 reacties:
Een reactie posten